Bir kitabın sayfalarında kelimelerle bir zamana ve bir mekana yolculuk elbette sadece yazan kişinin deneyimleri ve aktardıklarından fazla sıdır. Yazarın deneyimi içinden okur da o an okuma anında kelimelerle, kağıtla yaşadığı kendi kişisel deneyimini doğurur. Üstelik o an ki deneyim içinde okurun da sedece o anı yoktur, tüm birikmişler de oradadır.

Bir öykü o nedenle kitabın sayfaları arasında gördüğümüz kelimelerden fazlasıdır. Bahsetmeye çalıştığım fazla niceliksel bir çokluk değil, niteliksel olarak farklı olanların çokluğunun fazlalığı.

​

Traveling to a time and place with words on the pages of a book is of course more than just the experiences and narrations of the author. He reads from the experience of the author, and at that moment of reading, he creates his own personal experience with words and paper. Moreover, in the present experience, the reader does not just have that moment, all the accumulated is there. A story is therefore more than just the words we see between the pages of the book. Not a quantitative multitude that I'm trying to talk about, but an excess of qualitatively different ones.

​

Sait Faik’in Dolapdere öyküsü bu anlamıyla benim için yana yana gelmiş o kelimelerden çok fazlası. Okurken Sait Faik’in öyküyü yazdığı yıllara ve bedenen asla yaşayamayacağım o Dolapdere’ye bir yolculuk yaptım fakat bu yolculuk içinde 2005-2007 yılları arasında yaşadığım Nispet Sokak da vardı. Yaşadığım bu deneyim hiçbir iletişim aracı ile aktaramayacağım bir deneyim. İletişim araçları ile vahşice sarılmış kişisel hayatlarımızda, deneyimin aslında sadece yaşayana özel, biricik ve aktarılamaz oluşu belki de varlığımızın tek sigortasıdır. Bu nedenle okuduğum bu öykü ve Sait Faik’in yan yana getirdiği kelimelerle yaptığım yolculuğu aktarmaya çalışmanın çartesizliğine düşmek yerine o kelimelerin bende yarattığı fazlalığın nasıl olduğunu, yine o kelimelerle yeni bir yolculuk planlayarak anlamaya çalıştım.

​

In this sense, Sait Faik's Dolapdere story is much more than the words that came to me. While I was reading, I also traveled to the years when Sait Faik wrote the story and to Dolapdere, where I never physically lived, to Nispet Street, where I lived between 2005-2007. This experience I have lived is an experience that I cannot convey through any means of communication. In our personal lives embraced brutally through communication, the fact that the experience is in fact life-specific, unique and inalienable is perhaps the only insurance of our existence. Therefore, instead of falling into the carelessness of trying to convey my journey with the words I read and Sait Faik put together, I plan a new journey with those words and try to understand how the excess created by those words is inside me. 

​

Sait Faik’in öyküsünü kendi zaman kurgusu ve hatta fiziksel sayfa düzeni kurgusu içinden sökerek kendime zamansız ve mekansız bir kelimeler havuzu yaptım. Tüm kelimeleri özel isimler, isimler, yüklemler, sıfatlar, bağlaçlar gibi ayrıştırdım ve hepsini görebileceğim bir şekilde bir kartona iğneledim. Ve bu kelimeler arasında gezinerek zihnimin derinlerinde dolaşan Nispet Sokak numara 8’e zihnen bir yolculuk yaptım. Kelimeler zihnimden bazen bir görüntüyü, bazen bir kokuyu, bazen bir korkuyu o ana çağırdılar. Ve kelimeler benim öykümün zaman ve mekan kurgusu içinde bir araya gelmeye çalıştılar. Bazı kelimeler o kadar benim zamanım içinde değildi ki hiç kullanamadım, bazen de kendi zamanıma özel kelimeleri, bazı adları eklemek zorunda kaldım. 

​

By tearing Sait Faik's story out of his own time fiction and even physical page layout setup, I made a pool of words for myself that are timeless and spaceless. I parsed all the words like proper nouns, nouns, predicates, adjectives, conjunctions and pinned them all on a cardboard so that I could see them. And I took a mental trip to Nispet Sokak number 8, which wandered deep in my mind by wandering through these words. The words sometimes summoned an image, sometimes a smell, sometimes a fear from my mind to that moment. And the words tried to come together in the time and space fiction of my story. Some words were not so in my time that I could not use them at all, and sometimes I had to add some special words, some names in my own time.

​

Bu aslında bulduğum Roma dönemi mermer taşları,stun başlıkları elimde olan taşları bir araya getirip kendi evimin duvarını örmeye çalışmak gibi birşey...Ama bazen taşınamaz ağırlıkta taşlar ya da henüz doğru yerini bulamamış taşlar var. Henüz bitmemiş ve ne zaman biteceği belli olmayan bir yolculuk bu….

​

This is actually like trying to build the wall of my own house by putting together the Roman period marble stones I found, the stones I have with stun heads ... But sometimes there are unmovable stones or stones that have not yet found the right place. This is an unfinished journey and an uncertain end time….

​